ZARAR VEREN TEK CANLI “İNSANDIR”…

Bir varlığın üzerine acı yaymanın, hangi aklın ve hangi vicdanın ürünü olabilir? İnsan diyorsunuz; ama böyle bir hareketi yapan kimse, insanlığın aşağılık yüzü olur. Hayvanı traktörün arkasına bağlayıp sürüklemek, yalnızca bedenini değil, tüm toplumu sarsan bir suçtur.

O anın korkusunu, o anın çaresizliğini gözlerinde hissettiğinizde, içinizdeki bir şey sustu mu? Gözlerindeki kırpış, kalbinizdeki titreşim size hiç mi dokunmadı? Canlıya karşı beslenen neşe, hangi canlıya yakışır ki? Doğada hiçbir hayvan eğlence için acı çekmez; zevk almak için ölmez. Bu utanmazlık ve zalimliğin tek kaynağı insanlıktır. Sizin yaptığınız şey, sadece bir hayvana eziyet değildir; insanlığın onurunu da ayaklar altında ezmektir. Bu tür bir eylemin sessiz kalanı da, en az yapan kadar suçludur.

İnsanın gücü, ezmek için değil, korumak için var olmalıdır. Ancak siz, gücünüzü zulme çevirdiniz; kalbiniz taşla doldu. Siz ve sizin gibi olanlar, “insan” kelimesinin yüzünü karartıyor. Merhameti kirletiyorsunuz. Kendinize sorun: O hayvan susuz ve sıcağın altında bağlıyken içinizde hiç mi kıpırdanma olmadı? Yoksa vicdanınız artık taşlaştı mı, taş gibi bir kalple mı yaşıyorsunuz?

Bu tür davranışları yapan herkese insan denmez. İnsanlığı insan yapan şey merhamettir. Merhametini yitirmiş bir varlık, iki ayak üzerinde dolaşan bir zalimdir.Şu canlıya bak: Ey insanlıktan uzak varlık, senin gördüğün yalnızca bir bedendi; ama benim yaşamım da orada, nefesim de orada. Karnım acıkır, susuz kalırım, korkar ve acı hissederim. Zincire vurulup traktörün arkasına bağlandığım gün, dünyanın karardığını gördüm.

Ben zarar vermemiştim sana; tek suçum güçsüz olmamdı. Senin elinde, iple traktörde sürüklenmeye mahkûm edilmiş bir candım. Senin eğlencen, öfken ya da yalnızca anlık acımasızlığın yüzünden susuz kaldım. Canım yandı; fakat sen görmedin. Ve benim çığlığım, korkum, senin kalbinin sessizliğinde yankılanmaya devam edecek. Bil ki, hayvanı traktöre sürükleyip çektiğin anda, aynı anda kendi insanlığını da toprağa gömdün.