BİTMEK BİLMEYEN ÇİLE “ELEKTRİK “

Elektrik, bu ülkede yalnızca ampulleri yakıp makineleri çalıştıran bir güç değildir; yaşamın damarlarındaki hayati enerji akışıdır. Durduğunda tüm düzene çöken bir felç, bir karanlığa dönüşen günler yaşatır. Kesintiler artık alışkanlık hâline geldi; bir şehirdeki karartma bir diğerine yetişirken, plansız bir aceleyle veya “planlı” denilen ama uyarı vermeyen bir süreçle sürüyor.

Fabrikalardan esnafa, öğrencilerin odalarından hastanelere kadar her yerde üretim duruyor veya aksıyor; jeneratörler en temel ihtiyaçlar için bile yalvarır gibi çalışıyor. Elektrik, bir ülkenin ekonomisini, güvenliğini ve eğitimini, altyapısı olmadan olduğu gibi savunmasız bırakır. Sorunun kökeninde yatırımların yetersizliği, eskiyen altyapının yükü ve enerjide dışa bağımlılık gibi kronik sorunlar yatıyor. İklim kriziyle gelen aşırı sıcaklar ve kuraklık, talebi patlatırken üretimi zayıflatıyor; plansız kentleşme, şeffaf olmayan ihaleler ve “nasıl olsa idare ederiz” düşüncesi bu sorunları katmerleştiriyor.

Bir enerji krizi yalnızca karanlık bir odanın sorunları değildir; durmuş bir solunum cihazı, durgun bir üretim bandı, bozulan gıda ve kesilmiş iletişim demektir. Her kesinti, kırılgan bir sistemin içindeyiz mesajını hatırlatır. Enerji politikaları, günü kurtarmak için değil, yarını güvenceye almak için tasarlanmalı. Gerçek yatırımlar yönlendirilmelidir: yenilenebilir enerjilere odaklı, altyapıyı modernize eden ve adil dağıtımı sağlayan bir vizyon gerekir. Bu, lüks değil zorunluluktur. Çünkü elektrik yalnızca ışık değildir; elektrik, bir ülkenin nefesidir.

Ve nefes alamayan bir ülke, hayatta kalamaz. Bu yüzden elektrik, bu ülkenin kabusu olmaktan çıkabilir; yeter ki doğru kararlar alınsın. Uyanışla karanlığa karşı durulabilir; ışığı yalnız prizlerden değil, politikadan da almak için adımlar atılmalıdır. Karanlığa mahkûm olmamak için, enerjinin yönetiminde gerçek çözümler peşinde koşmalıyız.